KAMYON
Faik Balcı

Kısa bir zaman öncesine kadar Kamyonculuk, daha doğrusu taşımacılık sektörü, özellikle Konya'lı Kürtlerin oldukça rağbet ettikleri ticari alanlardan biriydi . Bu sektör 1970'li yıllarda başlayıp 1990'lı yılların başına kadar önem ve ticari kıymetini yitirmedi.

Köyümüz Tavlıören'de de geçimini “M.A.N”a yüklemiş bir çok aile vardı. Aşağı yukarı herkesin evi önünde bir kamyon bulunurdu. Köylü için gözde olan gelir kaynağıydı.

Bir anlamda; eskiden varlıklı bir ailenin sahip olduğu değerlerin karşılığı koyun ve benzeri mallardan anlaşılıyorken, bu dönemde Kamyonlar güç ve varlığın sembolü haline geldi.

Belli bir döneme damgasını vuran bu sektör, Irak'ta Birinci Körfez savaşının başlamasıyla beraber büyük yara aldı. Çünkü bu işle uğraşanların çogunluğu seferlerini bu ülke üzeri yapmaktaydılar.

Savaştan sonra da Irak'a uygulanan uluslararası amborgo nedeniyle de Kamyonculukla geçimini sağlayanların büyük kısmı işlerine veda etmek zorunda kaldılar. Zamanında büyük paralar vererek edindikleri iş araçlarını, değerlerinin çok azına satarak başka iş kollarına yöneldiler.

Aynı dönemde başta Ankara ve diğer büyük kentlere olan göç hareketine, kamyoncu aileler de katıldılar. Meslekten edindikleri tecrübeden olsa gerek; bazıları büyük kentlerde revaçta olan halk otobüsü, dolmuş ve taksicilik gibi yine adı “taşımacılık” olan iş kollarını kendilerine uğraş edindiler.

Günümüzdeyse Kamyonculuktan geriye sadece yaşadıkları iyi-kötü anıları kaldı.

Eskiden bu işi yapıpta, anıları olmayan neredeyse yok gibidir. Şimdiler de bir araya gelindiğinde halen o güzel, eski günlerden bahsederler. Çoğu zaman anlatırlarken gözlerinin içi güler, kimi zamanlardaysa derin bir iç çekerek “nerede o günler” li cümlelerle geçmişi yâd ederler.

Çünkü yaşamı, farklı yerleri görüp tanımayı, yol arkadaşlıklarının bıraktığı güven ve özlemi kamyon sayesinde tattılar.