KOPELÊ BEKİR
Faik Balcı

Neskê Heştê salî ber we li gûndî me Mixter Bekê Ose biyê.

Em gî Bekê Ose meriyekê dilpak û saf dizaninî.

Wê demê gûnd giredayêyê Heymanê biye. Wa yê rokê tere vira. Li Beledîyê karekê xwe heye. Seroke Beledîyê pirs dikê û derdikewe meqamê wi û dikewê hûndir. Xwastinê xwe vi serok ra diwe û çavdike kû serok bersiv bide.
Serokê Beledîyê diwe:

- Temam ! Ez e wê xwastinê te unime  şûne. Ji ber ve ez î ji te tiştekî bixwazime.

Ose diwe:

-De keremke. Çi ye ew xwastina?

-Te niha çex bî herî gûndî xwe. Kopelê Bekir bîwûnî û ûni vira.

Ose tewê:

-Ew çiye? Tişteki pir kole ye. Min li wir çavka û mera tu derna. Ez î so bi Kopelê Bekir va dîsa li vir im.

Osî dikewe rê. Nawbara gûnd û Heymanê vê demê bi peya û kere çar seat digire. Nizam çend seate bi şûnda neska gûnd diwe. Li ser rê yekî ji gûndi Altilara diwüne û silave tidine hewudû. Ji hoş – beşê bi şûn da î Altilara pirs dike.

-Ose , Tû ji kû teyî?

-Ji Heymanê .

-Ci qewî ? Ma tiştekî nerind newe.?

-Na! Karekê min li Beledîyê hewû. Serok kir ku ûne şûne , ji ber we ji min tiştek xwast.

-Ji te çi xwast?

-Go, çex be here gund û ji min ra Kopelê Bekir heyna ûne vira.

-Le te gote çi ?

-Min ji got: Erê. Eze niha herim ûnim.

-Lo Mago, nehate heşê te. Kopelê Bekir qe tu yî.