XALÊ EHMED
Hurşit Aktan

Rokê Xalê  Mahmed ji gundeki Qonyayê  tere Enqerê. Li meydana etfayê  ji xwe ra  digere.

Mêrikek  ber ve wî tê  û dibê:

-  Xalê Ehmed cir dikî rind î ?

Xalê Mahmed lê mês dike û dibê:

- Ez ne Ehmed im, navê in
Mehmed e.

Vê carê mêrik careke din dibê:

- Bi xudê tu Xalê Ehmed î. Ez hatim mala te, li mala te raketim, te nanê xwe da min. Te ji bîr kir Xalê Ehmed ?

Xalê Mehmed cir  dike  nake mêrik ji yaqa wî nabe.
Ser da mêrik dibê:

- Xalê Ehmed min nanê te xwar. Min ew rindîya te ji bîr nekir. Ez dixwazim tu ji naneke min buxî.

Mêrik di destê Xalê Mehmed ra digre û dibe li loqantayekê rûdinin.

- Xale Ehmed îro tu nîvanê min î. Dilê te ci dixwaze wê buxwe !
Bane garson dikin û nanê xwe dibên. Nanê wan tê û zikê xwe têr dikin.

Ku zikê xwe têr dikin suva, mêrik dibê:

- Xalê Ehmed tu rune ez herim destê xwe bisom, ezê werim.

Xalê Mehmed  ê qeregûn dipê saetekê kes nayê. Dipe du saeta kes tune, bane garson dike û dibê:

- Oğlum ne oldu bizim adam yok nerde kaldi ?

Garson :

- Amca o adam gitti ve hesabi amca ödeyecek dedi.

Ser wê ra xalê Mehmed di ber xwe da dibê:

Qey min pê ra got ez ne xalê Ehmed im, Wî ez bi zorê kirim Ehmed.